gabinet psychologiczny
badania psychologiczne

Chorzy, którzy zatracają cechy człowieka

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Są chorzy, którzy wreszcie zatracają wszelkie cechy człowiecze, wegetując na poziomie znacznie poniżej zwierzęcego. Nawet najcięższy jednak stan nie wyłącza nigdy możliwości poprawy. O ile rokowanie co do przewlekłego podłoża. schizofrenicznego, jest z zasady niepomyślne, o tyle nawet najbardziej zaniedbane nawarstwienia epigenetyczne, ponieważ są zasadniczo czynnościowe, mogą samorzutnie lub pod, wpływem usilnego leczenia cofnąć się. Powstaje w ten sposób , w zastarzałych przypadkach zazwyczaj bardzo krótko utrzymujące się. Jest ono dowodem, że granica między warstwą organiczną i czynnościową nigdy się nie zaciera doszczętnie, chociaż fenomenologicznie dwie te warstwy są przeważnie nie do odróżnienia. Postać hebefreniczna schizofrenii prowadzi  najwcześniej do rozpadu osobowości i do otępienia, najmniej wykazuje skłonności do samorzutnego zrzucenia zespołu hebefrenicznego, i najmniej podatności na stosowane dzisiaj metody lecznicze. Natomiast schizofrenia katatoniczna i paranoidalna pozwalają na nieco lepsze rokowanie. Jeden i ten sam chory może w swym życiu zapadać na różne postacie nawarstwiających się zespołów schizofrenicznych, najczęściej jednak zachodzi skłonność do jednego typu psychozy. Z upływem czasu, po wielu latach, gwałtowne przejawy powikłanej schizofrenii przewlekłej często się uspokajają. Chory nie zrzuca z siebie doszczętnie wszystkich objawów nawarstwionego zespołu, lecz łagodnieją one i zrastają się trwale z osobowością chorego. Zwłaszcza schizofrenia paranoidalna kończy się często stanem ubytkowootępieniowym, któremu towarzyszą trwale przewleczone pozostałości paranoidalne w postaci omamów i urojeń. Tę postać nazywają niektórzy autorzy dementia paranoides. Tutaj rozpad osobowości może przebiegać z nienajgorszej stosunkowo zachowaną strukturą osobowości podstawowej, którą chory ma niejako na pokaz. Wiedząc z doświadczenia, które objawy otoczenie uważa za znak choroby umysłowej, chory dochodzi do umiejętności korygowania ich, zachowywania tylko dla siebie. Wytwarza się objaw “podwójnego księgowania”. Chory włącza się w rzeczywistość na tyle, ile trzeba, aby bez tarć współżyć z, otoczeniem, lecz. gdy przypuszcza, że nikt nań nie patrzy, rozmawia sobie ze swoimi głosami i żyje treścią urojeniową. [patrz też: Psycholog Wrocław, psychologia pracy, psychoterapeuta, psychoterapia wrocław ]

Tags: , , ,

Komantarze do artykulu sa obecnie zamkniete, popros administratora strony o ich otwarcie jesli chcesz wziasc udzial w dyskusji pod artykulem. Kontakt do administracji w zakladce kontakt.(Mozliwe jest rowniez przeslanie propozycji tematow ktore mozemy uwzglednic w nastepnych naszych artykulach, bedziemy wdzieczni za wasze cenne sugestie i postaramy sie je wykorzystac przy kolejnych wpisach.)