gabinet psychologiczny
badania psychologiczne

Niepokój psychoruchowy

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Dziecko przez pierwsze trzy lata rozwijało się prawidłowo, było inteligentne, grzeczne, pozostawało z otoczeniem w dobrym kontakcie uczuciowym, dużo mówiło, miało słuch muzyczny, umiało dużo piosenek na pamięć, uczyło się ich łatwo, miało bardzo dobrą pamięć. Podobno w październiku 1945 r. uderzyła się w głowę, lecz brak dowodów, aby chodziło tu o uraz ciężki. W listopadzie tegoż roku bardzo szybko zaczęła się zmieniać, dostawała napady krzyku (opis rodziców nie przemawia za napadami drgawkowymi), stała się tak lękliwa,          że nie pozwalała nikomu zbliżyć się do siebie, gdyż zaraz reagowała lękiem i krzykiem, zatraciła łączność uczuciową i intelektualną                    z otoczeniem, “tak jakby rodziców nie poznawała”, coraz mniej mówiła, zasób jej słów spadł do kilku ustawicznie powtarzanych zdań, coraz częściej biła się z całej siły po głowie lub bila głową o ścianę. Z powodu ustawicznego niepokoju psychoruchowego umieszczono dziecko dnia. 6. III. 1946 r. w Szpitalu Psychiatrycznym w Świeciu nad Wisłą, gdzie z krótszymi lub dłuższymi przerwami przebywa dotychczas. Pod względem somatycznym i neurologicznym nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego. Dziecko w nieustannym ruchu, biega od ściany do ściany, jest krzykliwe, płacze, przy próbie badania stawia opór, zanieczyszcza się moczem i kalem, jada przeważnie tylko, gdy jest karmione łyżką, głód i potrzeby fizjologiczne zgłasza krzykiem, lecz przy zbliżeniu dorosłych wykazuje lęk, ucieka i stawia opór. Do niektórych osób bardziej się przyzwyczaja i pozwoli się nakarmić. Pozostawione sobie bywa spokojniejsze, ogląda sobie ręce, nie zwraca na otoczenie najmniejszej uwagi, czasem śpiewa zawsze jedne i te same piosenki, wymawiając wyrazy dość wrażenie i wykazując słuch muzyczny, czasem jakby się bawiła lalką. Kilkakrotnie przechodziła leczenie wstrząsami elektrycznymi. Uzyskiwano pewne uspokojenie, lecz wszystkie inne objawy pozostawały nie zmienione. Mowa dziecka zubożała do kilku zdań niezmiennie persewerowanych, np. “biedna Kaziulka” albo “Kaziulka biedulka”, albo “poję, boję” itd. Wypowiedzi mają charakter szczebiotu 2 – 3-letniego dziecka. Dziecko niekiedy naśladuje ruchy otoczenia (echopraxia) lub powtarza zasłyszane dźwięki (echolalia). Zaznaczają się silne popędy niszczycielskie i samookaleczeniowe: gryzie zębami drze bieliznę na sobie, pościel i odzież innych dzieci, gryzie sobie palce, woła przy tyin “bądź grzeczna”. [hasła pokrewne: autyzm terapia, integracja sensoryczna, osrodek leczenia uzaleznien ]

Tags: , ,

Komantarze do artykulu sa obecnie zamkniete, popros administratora strony o ich otwarcie jesli chcesz wziasc udzial w dyskusji pod artykulem. Kontakt do administracji w zakladce kontakt.(Mozliwe jest rowniez przeslanie propozycji tematow ktore mozemy uwzglednic w nastepnych naszych artykulach, bedziemy wdzieczni za wasze cenne sugestie i postaramy sie je wykorzystac przy kolejnych wpisach.)